Kiedy „przeniesienie Policjanta" staje się obejściem prawa 

Ważne orzeczenie WSA w Warszawie w sprawie kadrowej dotyczącej funkcjonariusza Policji!

Sprawy ze stosunków służbowych funkcjonariuszy Policji rzadko trafiają na pierwsze strony komentarzy prawnych. A szkoda – bo to właśnie w tej materii organy administracji publicznej potrafią stosować praktyki, które przez lata funkcjonowały jako niepisany standard, choć od dawna stały w jawnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Jeden z takich przypadków stał się przedmiotem postępowania, w którym moja Kancelaria reprezentowała doświadczonego funkcjonariusza od pierwszego do ostatniego etapu sprawy – a jej finałem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2026 r. (sygn. akt II SA/Wa 1513/25), stwierdzający nieważność zarówno decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji.

Tło sprawy – funkcjonariusz z blisko 27-letnim stażem w kadrowej próżni.

Mój klient to funkcjonariusz o blisko 27-letnim stażu służby, wielokrotnie nagradzany i odznaczany. Człowiek z bogatym dorobkiem zawodowym i nieskazitelną opinią służbową.

W styczniu 2024 r. –został on zwolniony z dotychczasowego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Od tego momentu przez cały rok jego sytuacja służbowa pozostawała nieuregulowana: nie mianowano go na żadne nowe stanowisko, nie zwolniono ze służby. Zamiast tego tuż przed upływem ustawowego limitu czasowego został on przeniesiony do dalszego pełnienia służby do innej jednostki Policji na terenie kraju. Bez wskazania stanowiska. Bez propozycji kadrowej. Bez żadnej wcześniejszej rozmowy. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał tę decyzję w mocy.

Serce sprawy – proceder „przenoszenia z dyspozycji w dyspozycję".

Centralnym problemem prawnym tej sprawy była praktyka powszechnie stosowana w Policji, którą można określić jako karuzelę dyspozycyjną: zamiast uregulować sytuację funkcjonariusza w ustawowym terminie, organy przenosiły go z dyspozycji jednego przełożonego w dyspozycję kolejnego, de facto resetując bieg terminu i utrzymując człowieka bez przydziału służbowego ponad czas, który dopuszcza prawo.

Zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Przepis ten jest normą gwarancyjną – wyznacza nieprzekraczalny horyzont czasowy stanu tymczasowego.

W wywiedzionej skardze w imieniu reprezentowanego Klienta podniesiono, że takie działanie stanowi próbę obejścia przepisu i jest rażąco sprzeczne z jego celem.

WSA w Warszawie w pełni podzielił tę argumentację. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że to przełożony, który zwolnił policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniósł do dyspozycji, zobowiązany jest w ustawowym terminie 12 miesięcy uregulować jego sytuację służbową – poprzez mianowanie na inne stanowisko albo zwolnienie ze służby. Sąd stwierdził jednoznacznie, że zastosowanie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji w okresie pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji, o której mowa w art. 37a pkt 1, nie jest prawnie dopuszczalne.

Kompleksowość podejścia Kancelarii do sprawy pozwoliła zidentyfikować szereg innych poważnych uchybień, które wzmocniły argumentację i – zdaniem Sądu – dały niezależne podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrokiem z dnia 11 marca 2026 r. (sygn. akt II SA/Wa 1513/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że oba akty administracyjne zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 36 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, a decyzja Ministra dodatkowo z rażącym naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących zasady dwuinstancyjności. W konsekwencji oba akty zostały wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako dotknięte wadą nieważności.

Dlaczego ta sprawa jest ważna?

Orzeczenie WSA ma istotne znaczenie dla praktyki kadrowej w Policji. W praktyce najwięcej kontrowersji budzi właśnie przeniesienie do dyspozycji w warunkach poprzedzających powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Konstrukcja przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji oparta jest na alternatywie: ustawodawca stwierdza, że dopuszczalne prawnie jest przeniesienie do dyspozycji na okres poprzedzający mianowanie lub powołanie na inne stanowisko albo na okres poprzedzający zwolnienie ze służby. Wyrok wskazuje wprost, że praktyka przerzucania funkcjonariuszy między dyspozycjami różnych przełożonych – powszechna w działaniach kadrowych Policji – jest działaniem contra legem, jeśli jej rzeczywistym celem jest przedłużenie stanu braku przydziału służbowego ponad ustawowo dozwolone 12 miesięcy. Sąd potwierdził również, że organ kadrowy nie może zasłaniać się autonomią decyzyjną, jeśli – zamiast rzetelnej analizy możliwości zagospodarowania doświadczonego funkcjonariusza – ogranicza się do enigmatycznych sformułowań.

Sprawa wymagała zarówno dogłębnej analizy prawnej, jak i nieszablonowego podejścia do gromadzenia i prezentacji materiału dowodowego.

Kancelaria:

1. Przeprowadziła kompleksową analizę prawną wszystkich etapów postępowania kadrowego – od momentu zwolnienia ze stanowiska, przez okres dyspozycji, aż po wydanie zaskarżonego rozkazu.

2. Przygotowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podniesiono łącznie osiem szczegółowych zarzutów – zarówno materialnoprawnych (rażące naruszenie ustawy o Policji), jak i proceduralnych (naruszenie zasady dwuinstancyjności, prawa do czynnego udziału w postępowaniu, zasady prawdy obiektywnej).

3. Aktywnie uczestniczyła w postępowaniu dowodowym przed organem odwoławczym – składała obszerne stanowiska, wnioski dowodowe oraz – kluczowe dla rozstrzygnięcia.

Jeśli Twoja sytuacja służbowa budzi wątpliwości – działaj.

Sprawy ze stosunków służbowych funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej czy innych służb mundurowych należą do obszarów, w których pozornie uznaniowe decyzje przełożonych mają twarde granice wyznaczone ustawą. Gdy te granice są przekraczane, konieczne jest kompleksowe i precyzyjne działanie prawne – od etapu odwołania, przez skargę do sądu administracyjnego, aż po aktywne uczestnictwo w postępowaniu dowodowym.

Jeżeli zostałeś przeniesiony, zdegradowany lub pozbawiony możliwości służby na stanowisku odpowiadającym Twoim kwalifikacjom – zapraszamy do kontaktu. Każdą sprawę analizujemy indywidualnie, z pełnym zaangażowaniem i bez schematów. Wyrok w sprawie II SA/Wa 1513/25 dowodzi, że nawet pozornie utrwalone praktyki kadrowe mogą zostać skutecznie zakwestionowane – jeśli za analizą prawną stoją profesjonalizm, rzetelność i determinacja.

Niniejszy wpis ma charakter informacyjny i edukacyjny; każda sprawa wymaga analizy dokumentów, pouczeń i konkretnego stanu faktycznego. Omawianie orzeczenie pozostaje nieprawomocne.